کاویان

یک قطعه تشکیل شده است از:

1-   ریتم پایه: ریتمی است که اساس قطعه را تشکیل می دهد و در واقع مانند محملی است برای اجزای دیگر که به تناسب در نقاط مختلف آن جای گرفته اند.

• ریتم پایه می تواند در طول قطعه تغییر کند.

2-    جملات: جملات به دو دسته جملات بلند و جملات کوتاه تقسیم می شوند.

الف) جملات بلند: از ترکیب چند میزان مرتبط با هم تشکیل شده اند و بیانگر هدفی خاص در راستای هدف کلی قطعه می باشند. در واقع این جملات پیش برنده مسیر اصلی هستند.

ب) جملات کوتاه: خود به تنهایی بیانگر مفهومی نیستند ولی به درک بهتر جملات بلند از طرق زیر کمک می کنند:

*مقدمه چینی برای جملات بلند.

**تاکید بر مفهومی خاص در میان جمله بلند.

***تاکید بر قسمتی خاص از جمله بلند پس از اتمام آن.

Motive ها نیز جزئی از این گروه هستند که می توانند سه هدف یاد شده را شامل شوند.

همچنین از جملات کوتاه برای پیوستن جملات بلند می توان استفاده نمود.

3-  پاساژها: برای زیبا نمودن قطعه می توان از آنها استفاده کرد. پاساژها معمولا به صورت ریز نوانس دار، سه لاچنگ نوانس دار، سیکستیوله یا تریوله های دولاچنگ یا به طور کلی ضربات شکسته ارائه می شوند و هدف آنها تبدیل حالت یا تغییر جمله به قصد تکمیل مفهوم اصلی قطعه است. معمولا پاساژها از یک یا دو میزان فراتر نمی روند.

4-  فضاسازی: بدون القا ریتمی خاص و تنها به منظور معرفی فضای جملات و معمولا در ابتدای قطعه از آنها استفاده می شود. فضاسازی در ایجاد جملات ابتدایی و تمرکز بر ایجاد قطعه نقش موثری دارد.

بنابراین قطعه ای که هر یک از اجزا را نداشته باشد با توجه به وزن هر مورد قطعه ای کامل نخواهد بود. به طور مثال قطعه ای که فاقد جملات بلند باشد، دستیابی به هدف در آن قطعه ناممکن است و قطعه ای که فاقد جملات کوتاه باشد، پیوند خوبی بین جملات بلند ایجاد نکرده است. همچنین قطعه ای که پایه مشخص نداشته باشد، از نظر پیوستگی مطالب ممکن است به مشکل برخورد. هرچند که با تسلط بر جمله بندی و پیوند بین جملات لزوم استفاده از ریتم پایه کمرنگ تر می شود.

بنابراین در این مثال از ریتم پایه می توان به عنوان عامل پیوند دهنده برای شروع قطعه نوازی نام برد.