کاویان

دوره ی پیش کلاسیک:

در تاریخ موسیقی، دوران بینابینی گذر از سبک باروک تا شکوفایی کامل سبک کلاسیک ، دوره پیش کلاسیک خوانده می شود (1730- 1770). پسران باخ از پیشگامان این سبک نو بودند.

اصطلاح کلاسیک:

 این اصطلاح معانی گوناگونی دارد و به همین دلیل شبهه انگیز است. این اصطلاح گاه به دوران باستانی یونان و روم اشاره دارد، گاه برای اثری که جذابیت پایدار و همیشگی دارد. بسیاری از مردم، اصطلاح موسیقی کلاسیک را برای هر گونه موسیقی راک، جاز، عامیانه (فولکوریک)، یا پاپ نباشد به کار می برند.

تاریخ نویسان موسیقی، این اصطلاح را از حوزه ای در تاریخ هنر وام گرفته اند که تاثیرپذیرفته از سرمشق های یونانی و رومی بوده است، اما موسیقی این دوره چندان ربطی با موسیقی عصر باستان ندارد.

ویژگی های سبک کلاسیک:

•      تضاد حالت: یک قطعه از موسیقی دوره ی پایانی باروک فقط حسی یکتا را منتقل می کند، اما یک اثر کلاسیک دربردارنده ی حالت های متلاطم و پیوسته دگرگون شونده است.
•     ریتم: اثر کلاسیک از غنای الگوهای ریتمیک برخوردار است.
•      بافت: موسیقی کلاسیک، در تقابل با بافت پلی فونیک دوره پایانی باروک، در اساس بافتی هوموفونیک دارد.
•      ملودی: ملودی های کلاسیک از خوش آهتگ ترین و به یادماندنی ترین ملودی ها هستند. حتی تم های آثار پیچیده نیز ممکن است رنگ و بویی از ملودی های عامیانه داشته باشد.
•      دینامیک و پیانو: علاقه آهنگسازان کلاسیک به بیان سایه - روشن های احساس، آن ها را را به استفاده ی گسترده از دگرگونی های تدریجی دینامیک – کرشندو و دی کرشندو - سوق داد. در این دوره، اشتیاق به تغییرهای تدریجی دینامیک سبب شد تا پیانو جایگزین کلاوسن شود.
  و . . .

آهنگسازان دوره ی کلاسیک:

هایدن، موتسارت و بتهون، سه تن از بزرگترین آهنگسازان جهان و متعلق به  این دوره می باشند. اهنگسازان این دوره در آفرینش آثار خود ذوق و پسند طبقه ی متوسط را در نظر می گرفتند.

وین در دوره ی کلاسیک یکی از مراکز موسیقی اروپا به شمار می آمد و هایدن و موتسارت و بتهوون همگی در این شهر به فعالیت پرداخته اند.

خلاصه شده از کتاب " درک و دریافت موسیقی " نوشته " راجر کیمی ین "