می خواستم از روز شنبه بنویسم. از دقیقه 96. از حرص خوردن های قبلش و داد و هوار های بعدش. از 30 میلیون طرفدار، ولی حیف که جاش اینجا نیست.

به جاش از شب همان روز می نویسم.

شنبه 28 اردیبهشت 1387 تالار وزارت کشور. کنسرت گروه های سه گانه شیدا و محمد رضا لطفی.

می شود از نکات فنی این اجرا نوشت. می توان از ضعف مشهود گروه اول ( باز سازی شیدا ) نسبت به دو گروه دیگر گفت. می توان یک دلی گروه دوم ( بانوان شیدا ) و دو نوازی تارشان را ستود. می توان از گروه نوازی های گروه سوم ( همنوازان شیدا ) تمجید کرد و از بار سنگین مسولیت خواننده، سخن راند و از صدای زیبای وی سخن به میان آورد. می توان از حضور بالجبار خواننده مرد در گروه بانوان افسوس خورد و اما از وی تقدیر کرد.و می توان تمامی اینها را در مورد گروه اول نگفت.

ولی قصد ندارم که به هیچ کدام از موارد بالا بپردازم، چرا که این برنامه، اجرای یک کنسرت با بعد فنی منحصر به فرد نبود، بلکه ده ها آغاز در کنار یک پایان بود.

می توان گفت استاد لطفی با برگزاری این کنسرت حجت خود بر موسیقی سنتی را تمام کرد. وی که در سالیان گذشته خالق آثاری تاریخی بوده، و در کنار استادی گرانقدر، آثاری ماندگار در تاریخ موسیقی سنتی این کشور ثبت کرده است، این بار به دنبال ثبت نام خود نبود.

به عقیده من: " اجرای این برنامه، در این بی لطفی زمانه، بزرگترین لطفی بود، که بزرگی چون لطفی، می توانست در حق موسیقی سنتی ادا کند "

وی که پس از اجرای بداهه نوازی در چند ماه گذشته به شدت مورد انتقاد قرار گرفته بود، این بار با گرد آوری ده ها جوان گمنام در عرصه موسیقی و تعلیم آنها امکان ظهور لطفی های فروانی را در آینده نزدیک مقدور ساخت.

وی به دور از ترس سنتی " برتری شاگرد از استاد " نه تنها زحمات فراوانی برای این جوانان کشیده بود، که حتی در زمان اجرا خود حداقل تک نوازی ها را انجام داد و هنگام تک نوازی های شاگردان خود، فقط به فضا سازی در زیر صدای ساز تکنوازان، تار ، سنتور، سه تار و ... می پرداخت. شاید برای کسانی که استادان موسیقی سنتی را افراطی مغرور می پندارند باور اینکه بر روی سن لطفی ساز بر زمین گذارد و جوانی در کنار وی به تکنوازی تار و سه تار بپردازد و لطفی نظاره گر باشد باور کردنی نباشد، ولی به راحتی می شد حس کرد که در هنگام دو نوازی تار دختران، احساس لذت و غروری لطفی را در بر گرفته بود که اگر خود می نواخت به این مقدار نبود. وی علاوه بر آموزش یکساله شاگردان، و ساخت آهنگهای جدید، با گرفتن دست این جوانان به آنها اعتبار بخشید، هزاران نفر را به تماشایشان کشانید، به آنها جرعت داد و تشویقشان کرد برای استقامت داشتن.

در بروشور برنامه در قسمتی لطفی عنوان کرده است: " باید توجه داشت که حد توانایی فنی و سواد ردیفی این افراد بیش از اعضای اولیه گروه شیداست که در سال 52 تشکلیل شد"

به یاد داشته باشید که اساتید فروانی چون حمید متبسم، مسعود حبیبی و ... در چنین محیط هایی به شکوفایی رسیده اند، و دور نیست زمانیکه چهره های برتر موسیقی سنتی، یکی از بهترین خاطرات خود را اجرای اردیبهشت 87 در کنار استاد لطفی برشمارند.

شاید برای اغلب نوازندگان این کنسرت این اولین بار بود که در بزرگترین تالار کشور به اجرای کنسرت می پرداختند، ولی مطمانا آخرین اجرای آنها، و بزرگترین اجرای دوران هنری یشان نخواهد بود.