کاویان

.....

موسیقی هم چون چراغی است که تیرگی جان را می راند، دل را روشن می کند و ژرفای آن را آشکار می سازد. نغمه ها، بازتاب خود واقعی و جلوه ی احساسات حقیقی هستند، زیرا نفس انسان مانند آینه ای است در برابر حوادث و دگرگونی های روزگار، که تصویر آن احساسات و جلوه ی آن پندارها، بر صفحه ی آن بازتاب می یابد.

نفس انسان هم چون شکوفه ی لطیفی است در برابر تند باد تقدیر که نسیم صبحگاهی آن را به حرکت در می آورد و دانه های شبنم، گردنش را خم می کند. نغمه ی گنجشک نیز انسان را از غفلت برون می آورد. او گوش می کند و احساس می کند و حکمتی را که نوای دل انگیز پرنده و احساس لطیف او را به وجود آورده، بزرگ می دارد.

نغمه ی پرندگان، نیروی اندیشه انسان را تحریک می کند و از خودش و آنچه پیرامون اوست، اسرار نهفته در درون این موجودات کوچک را پرس و جو می کند. نوایی که تار احساس را به لرزه در می آورد و مفاهیم بیان شده در نوشته های پیشینیان را در بردارد. او می پرسد آیا گنجشک، گل های صحرا را خطاب قرار داده، یا به تقلید از شاخه های درختان و شرشر جویبارها، نغمه برآورده و یا تمامی طبیعت را خطاب قرار داده است، اگر چه برای یافتن پاسخ راهی نمی یابد.